Leiderschap leer je vooral in de praktijk

Mijn loopbaan speelde zich jarenlang af in de wereld van premium automotive. Een omgeving waarin verwachtingen hoog zijn, resultaten tellen en geen dag hetzelfde verloopt. Ik begon er niet met het idee om ooit coach te worden. Ik wilde vooral mijn vak goed doen, verantwoordelijkheid nemen en vooruit.

Gaandeweg ontdekte ik dat leidinggeven veel minder draait om zelf alle antwoorden hebben dan ik aanvankelijk dacht. Het gaat om mensen. Om luisteren, duidelijk zijn, vertrouwen geven en soms ook een lastig gesprek niet uit de weg gaan. Juist die momenten hebben mij het meest geleerd over leiderschap.

Van vakmanschap naar leidinggeven

Mijn carrière begon dicht bij de praktijk. Als jonge knaap van 15 (waarom zou je doorleren?) leerde ik het technische het vak stap voor stap, gecoacht door strenge maar rechtvaardige leermeesters, en ontdekte ik gaandeweg hoe belangrijk kwaliteit en vertrouwen zijn. Met de jaren groeide mijn verantwoordelijkheid en ging ik leidinggeven aan mensen en teams.

In verschillende leidinggevende rollen binnen diverse premium automerken kreeg ik te maken met groei, verandering, commerciële druk en hoge verwachtingen van klanten. Dat waren mooie jaren, maar zeker niet altijd makkelijke. Juist wanneer belangen botsen, resultaten onder druk staan of een team niet vanzelf meebeweegt, ontdek je wat voor leider je werkelijk bent.

Niet alles gaat volgens plan

Natuurlijk heb ik het als leidinggevende niet altijd goed gedaan. Ik had bijvoorbeeld soms de neiging om mensen te weinig mee te nemen in veranderingen of aanpassingen. Zelf zag ik het idee voor me en dacht: dit is een goede stap, hier moeten we mee aan de slag.

Maar een goed idee hebben is niet genoeg. Mensen moeten begrijpen waarom je iets wilt veranderen en de ruimte krijgen om mee te denken. Ik heb geleerd om daar bewuster tijd voor te nemen en vooral ook open te staan voor inhoudelijk kritische feedback. Niet iedere kritische vraag is weerstand. Soms maakt juist die vraag het oorspronkelijke idee beter. Die les neem ik nog iedere dag mee: richting geven betekent niet dat je de route alleen bepaalt.

Waarom coaching?

Drie jaar geleden besloot ik met vroegpensioen te gaan. Tot dat moment lagen mijn verantwoordelijkheden vooral binnen mijn eigen werkomgeving: voor de mensen, de organisatie, de klanten en de resultaten.

Met het wegvallen van die dagelijkse verantwoordelijkheid ontstond ook ruimte. Ruimte om terug te kijken op wat ik in al die jaren heb geleerd, maar vooral om die ervaring ook buiten mijn eigen werkomgeving te gebruiken.

Coaching is voor mij een manier om die ervaring door te geven. Niet vanuit de gedachte dat ik alle antwoorden heb, maar om naast iemand te staan, ervaringen te delen waar dat helpt en vragen te stellen die misschien een ander perspectief opleveren.

Misschien herken je iets in mijn verhaal

Iedere loopbaan en iedere leiderschapsrol is anders. Maar veel van de vragen die je onderweg tegenkomt zijn herkenbaar. Hoe neem ik mensen mee? Wanneer geef ik richting en wanneer juist ruimte? Hoe voer ik het gesprek als het schuurt? En hoe blijf ik zelf leren terwijl er tegelijkertijd van mij wordt verwacht dat ik leiding geef?

Als je daar eens over wilt sparren, maak ik graag kennis. Geen ingewikkeld verhaal, gewoon een goed gesprek om te ontdekken waar jij staat en of mijn ervaring iets voor jou kan betekenen.

Wat ik in ruim dertig jaar heb geleerd, deel ik graag met mensen die zelf de volgende stap willen zetten.